بر اساس گزارش سازمان ملل متحد در فبروری ۲۰۲۶، حملات از خاک افغانستان به پاکستان افزایش یافته است. در این گزارش گفته می‌شود حدود شش هزار جنگجو در ولایت‌های مختلف افغانستان فعال هستند و به آنان پناه، تسهیلات و حمایت لوژستیکی فراهم می‌شود. همچنین بیش از شش‌صد حمله در پاکستان به مناطق داخل افغانستان نسبت داده شده است. طالبان این اتهامات را رد می‌کنند، اما پیامدهای اقتصادی آن بر دوش مردم افغانستان باقی می‌ماند
چهار سال قبل، زمانی که طالبان بار دیگر در کابل به قدرت رسیدند، واژه‌ای را محور روایت خود قرار دادند: «ثبات». بر اساس گزارش بانک جهانی، در سال ۲۰۲۵ تولید ناخالص داخلی افغانستان ۴.۳ درصد رشد نشان داده است و طالبان همین رقم را به‌عنوان نشانهٔ موفقیت حکومت خود مطرح می‌کنند. اما داده‌های سازمان ملل، بانک جهانی و برنامهٔ توسعهٔ ملل متحد تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد. آنچه پس از آگست ۲۰۲۱ شکل گرفته، در واقع سه نوع شکست است: در مشروعیت حکومت، امنیت، و رفاه انسانی—و بار اصلی آن بر دوش مردم عادی افغانستان است
در سطح مشروعیت، سازمان ملل تأکید می‌کند که طالبان به دنبال رضایت عمومی نیستند. رهبر آن‌ها، هبت‌الله آخندزاده، از قندهار به‌صورت متمرکز و اقتدارگرا حکومت می‌کند و تصمیم‌ها بیشتر بر اساس تفسیرهای ایدئولوژیک گرفته می‌شود تا نیازهای جامعه. حتی زمانی که برخی در داخل ساختار طالبان با محدودیت آموزش دختران مخالفت کردند، با برخورد، برکناری یا بازداشت مواجه شدند
در بخش امنیت، گزارش‌ها نشان می‌دهد روابط طالبان با تحریک طالبان پاکستان (TTP) دیگر تنها یک اختلاف سیاسی نیست. بر اساس گزارش سازمان ملل، از خاک افغانستان حملات علیه پاکستان افزایش یافته، حدود شش هزار جنگجو در مناطق مختلف فعال‌اند و از پناهگاه و حمایت لجستیکی برخوردارند. طالبان این ادعاها را رد می‌کنند، اما پیامدهای آن شامل افزایش تنش و فشار اقتصادی بر مردم افغانستان است، از جمله زیان‌های سنگین ناشی از بسته‌شدن مرزها
در حوزهٔ اقتصادی و اجتماعی، وضعیت فقر بسیار گسترده است. حدود ۶۴.۹ درصد جمعیت افغانستان در فقر چندبعدی زندگی می‌کنند. بیش از ۷۵ درصد مردم با ناامنی معیشتی روبه‌رو هستند و وضعیت زنان به‌ویژه وخیم‌تر است. افغانستان اکنون یکی از محدودترین کشورها برای حقوق زنان به‌شمار می‌رود و تنها بخش کوچکی از زنان امکان کار بیرون از خانه دارند
در مجموع، با وجود برخی شاخص‌های اقتصادی، واقعیت گسترده‌تر نشان می‌دهد که افغانستان با بحران‌های عمیق ساختاری، امنیتی و انسانی مواجه است؛ بحرانی که بیش از همه زندگی مردم عادی را تحت تأثیر قرار داده است