پرسش‌های سیاسی فزاینده‌ای درباره روایت انقلابی اخیر مطرح‌شده از سوی تحریک انصاف پاکستان در حال شکل‌گیری است. اظهارات علیمه خان در بیرون از زندان اڈیالا در حمایت از رهبری حزب، وکلا و برخی افراد خاص با انتقادهایی روبه‌رو شده و تحلیلگران این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا چنین رفتارهایی خود بازتاب همان روش‌هایی نیست که این حزب به رقبایش نسبت می‌دهد. منتقدان می‌گویند حزبی که شعار انقلاب سر می‌دهد، بیش از سیزده سال در خیبر پختونخوا در قدرت بوده، اما نتوانسته بهبود ملموسی در وضعیت عمومی ایجاد کند.
واکنش در شبکه‌های اجتماعی و تشدید بحث‌ها
گرایش این حزب به نسبت‌دادن انتقادها در شبکه‌های اجتماعی به «بات‌ها» یا «حساب‌های جعلی» به‌عنوان تلاشی برای فرار از پاسخگویی عمومی توصیف می‌شود. ناظران اشاره می‌کنند که با زیر سؤال رفتن عملکرد، برچسب‌زدن به تمام انتقادها به‌عنوان بخشی از یک توطئه به یک راهبرد تکراری تبدیل شده است. گزارش‌ها درباره شکاف‌های داخلی، جناح‌بندی و کاهش اعتماد به رهبری دیگر پنهان نیست. ادعای این‌که ۸۰ تا ۹۰ درصد انتقادها جعلی است، از دید تحلیلگران نشانه‌ای غیرمستقیم از وجود مشکلات ساختاری در درون حزب تلقی می‌شود.
تضاد میان ادعاهای انقلابی و واقعیت‌های میدانی
در حالی‌که ارائه شعارهای انقلابی آسان است، واقعیت‌های میدانی از ساختار سازمانی ضعیف، کاهش مشارکت عمومی و رهبری پراکنده حکایت دارد. مقایسه با انقلاب‌های تاریخی، از جمله ایران، از سوی منتقدان نادرست و گمراه‌کننده توصیف می‌شود. پاکستان به‌عنوان یک کشور قانون‌محور و دموکراتیک، نیازمند تغییر از مسیرهای قانونی و انتخاباتی است، نه از طریق شعارهای احساسی یا تحریکات سیاسی.
نیاز به رهبری باثبات و مسئولانه
برخلاف ادعاهای مربوط به افزایش گرایش انقلابی در میان جوانان، تحلیلگران معتقدند نسل جوان امروز بیشتر به دنبال ثبات، عملکرد مؤثر و توسعه است تا بی‌ثباتی یا سیاست‌های اعتراضی. انتظارات عمومی بر حکمرانی عملی و نتایج ملموس متمرکز است، نه تقابل‌های ایدئولوژیک. تلاش برای انکار جناح‌بندی‌های داخلی از طریق روایت‌های شبکه‌های اجتماعی، واقعیت‌های سیاسی موجود را تغییر نمی‌دهد. پرسش اصلی این است که اگر همه‌چیز به‌درستی پیش می‌رود، چرا فضای سیاسی روزبه‌روز پراکنده‌تر به نظر می‌رسد؛ وضعیتی که بیش از آن‌که نشان‌دهنده انقلاب باشد، تلاشی برای پنهان‌کردن ضعف‌های سیاسی تلقی می‌شود.