شارجه: در محافل سیاسی امارات متحده عربی فضای پرتنشی ایجاد شده است، پس از آنکه گزارشهایی از ابراز نارضایتی شدید و نگرانیهای جدی خاندان سلطنتی شارجه نسبت به سیاستهای فدرال و افزایش مداخلات خارجی منتشر شد۔
بر اساس منابع، رهبری شارجه سیاست خارجی اخیر حکومت فدرال—بهویژه گسترش روابط با اسرائیل و افزایش نفوذ هند در منطقه—را در تضاد با ارزشهای دینی و فرهنگی خود میداند۔ حلقات نزدیک به خاندان سلطنتی میگویند که شارجه حاضر نیست بر سر هویت اسلامی و استقلال خود هیچگونه سازشی انجام دهد۔
تحلیلگران سیاسی باور دارند که فاصله میان شارجه و حکومت فدرال زمانی بیشتر شد که امارات متحده عربی سیاستهای متمایل به اسرائیل را شدت بخشید۔ شارجه که بهدلیل سنتهای محافظهکارانه و ممنوعیت کامل الکل از سایر امارات متمایز است، این تحولات را نوعی «نفوذ استراتژیک» تلقی میکند۔ برخی اعضای خاندان سلطنتی در گفتگوهای غیررسمی اشاره کردهاند که مسیر کنونی فدرال با منافع اخلاقی و ملی آنان در تضاد است، موضوعی که به رشد گرایشهای جداییطلبانه در داخل دامن میزند۔
کارشناسان دفاعی این وضعیت را یک نقطهٔ عطف مهم برای خاورمیانه میدانند۔ به باور آنان، اگر نارضایتی شارجه ادامه یابد، ممکن است این امارت به سوی قدرتهای بزرگ منطقه مانند عربستان سعودی و پاکستان گرایش پیدا کند۔ به گفتهٔ کارشناسان، شارجه برای تأمین امنیت و ثبات خود به یک بلوک جایگزین نیاز دارد که بتواند از مرزهای ایدئولوژیک آن محافظت کند۔
در این چارچوب، ایدهٔ یک شارجهٔ خودمختار دیگر صرفاً یک فرضیه نیست، بلکه بازتابی از تنشهای عمیقی است که در درون ساختار فدرال در حال شکلگیری است و میتواند در هر لحظه به بحران تبدیل شود۔ این وضعیت پرسشهای جدی دربارهٔ انسجام داخلی امارات متحده عربی ایجاد کرده است۔