انقلاب ثور؛ ۴۸ سال بعد: جغرافیای بحران و سقوط یک کشور
امروز نیز وضعیت حکومت‌داری در افغانستان تفاوت چندانی با گذشته ندارد. از سال ۲۰۲۱ تاکنون، اقتصاد کشور حدود ۳۰ درصد کوچک شده، میلیون‌ها شغل از بین رفته و نزدیک به ۷۵ درصد مردم برای تأمین غذای روزانه با مشکل روبه‌رو هستند. حدود ۲۵ میلیون دختر از حق آموزش محروم شده‌اند
رقابت قدرت‌های جهانی و آغاز جنگ داخلی
رقابت میان قدرت‌های بزرگ جهان، افغانستان را به آتش جنگ داخلی کشاند. جنگ سرد هرچند به‌طور مستقیم مشکلات افغانستان را ایجاد نکرد، اما این مشکلات را به یک بحران جهانی تبدیل کرد که آثار آن تا امروز نیز احساس می‌شود
قدرت‌طلبی و سقوط یک دولت
۴۸ سال پیش، در کابل گروهی از افسران نظامی با یک کودتا، نظام سیاسی کشور را فروپاشاندند و حکومت سردار محمد داوود خان را سرنگون کردند. در ۲۷ اپریل ۱۹۷۸، داوود خان همراه با اعضای خانواده‌اش در جریان این تحولات کشته شد و حکومت جدیدی با حمایت حزب دموکراتیک خلق افغانستان روی کار آمد؛ حکومتی که بر پایه زور و سرکوب بنا شد
جرقه‌ای که آتش بحران را شعله‌ور کرد
پیش از این رویداد، در ۱۷ اپریل ۱۹۷۸ یکی از رهبران برجسته جناح «پرچم» به نام میر اکبر خیبر در کابل کشته شد. این رویداد بهانه‌ای برای اعتراضات گسترده شد. پس از آن، حکومت وقت دست به سرکوب زد و رهبران حزب دموکراتیک خلق را بازداشت کرد؛ اقدامی که در نهایت به تشدید بحران انجامید
حکومت جدید و خشونت گسترده
پس از کودتا، حکومت جدید اصلاحات اجباری و سرکوب سیاسی را آغاز کرد. در مدت کوتاهی هزاران نفر کشته یا زندانی شدند. سیاست‌های اجباری زمین و اصلاحات اجتماعی باعث مقاومت گسترده در مناطق روستایی شد و کشور وارد مرحله جدیدی از خشونت گردید
نقش رقابت‌های جهانی
افغانستان به میدان رقابت قدرت‌های جهانی تبدیل شد. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که در سال‌های پیش از ۱۹۷۸، افغانستان تا حد زیادی در آرامش نسبی قرار داشت، اما تحولات سیاسی آن سال، زمینه را برای دخالت قدرت‌های خارجی و آغاز جنگ‌های طولانی فراهم کرد
پیامدهای امروز
امروز نیز پیامدهای آن بحران تاریخی ادامه دارد. ساختار سیاسی و اقتصادی کشور همچنان با چالش‌های جدی روبه‌رو است. بسیاری از نهادها کارایی محدود دارند و مردم با مشکلات گسترده اقتصادی و اجتماعی مواجه هستند
پرسش‌های بی‌پاسخ تاریخ
با گذشت ۴۸ سال، هنوز پرسش‌های اساسی باقی است
افغانستان را چه کسی و چگونه باید اداره کند؟ مسیر آینده کشور چیست؟ و چگونه می‌توان از چرخه بحران خارج شد؟
این پرسش‌ها امروز نیز مانند گذشته بی‌پاسخ مانده‌اند