برنامه هسته‌ای پاکستان اغلب به‌طور نادرست به‌عنوان «غیرقانونی» یا ماجراجویانه معرفی می‌شود، در حالی که این برداشت از نظر حقوقی کاملاً نادرست است. نکته مهم این است که پاکستان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) را امضا نکرده است، بنابراین برنامه هسته‌ای آن در چارچوب تعهداتی قرار نمی‌گیرد که هرگز آن‌ها را نپذیرفته است. طبق حقوق بین‌الملل، دولت‌های مستقل که عضو هیچ معاهده‌ای نیستند، حق دارند بر اساس الزامات امنیت ملی خود توانایی‌های دفاعی ایجاد کنند. پاکستان برنامه هسته‌ای خود را بدون نقض هیچ معاهده بین‌المللی تکمیل کرده است.
مقایسه ایران و پاکستان
در روایت‌های جهانی، اغلب برنامه‌های هسته‌ای پاکستان و ایران با هم مقایسه می‌شوند، اما این مقایسه اساساً نادرست است. ایران عضو معاهده NPT است، به همین دلیل تمامی فعالیت‌های هسته‌ای آن تحت تعهدات عدم اشاعه و چارچوب نظارتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) قرار دارد. در مقابل، پاکستان خارج از این نظام معاهده‌ای توانمندی‌های خود را توسعه داده است. بنابراین، ایران بر اساس تعهدات بین‌المللی پذیرفته‌شده‌اش ارزیابی می‌شود، در حالی که پاکستان چنین محدودیت‌های حقوقی را نپذیرفته بود. این تفاوت اساسی، مقایسه میان دو کشور را از نظر حقوقی نادرست می‌سازد.
تعهد نهادی و امنیت ملی
برنامه هسته‌ای پاکستان حاصل تلاش یک فرد واحد نیست، بلکه یک پروژه منظم و نهادی در سطح دولت است. خدمات دکتر عبدالقادر خان مهم بود، اما این برنامه بخشی از یک تلاش گسترده‌تر چند دهه‌ای دولت بود که در آن نهادهای علمی، نظامی و سیاسی به‌طور مشترک همکاری داشتند. این برنامه به‌عنوان یک واکنش مستقل در برابر محیط امنیتی شکل گرفت و بر اساس نیازهای ایجاد توازن دفاعی، یک تصمیم سیاستی آگاهانه محسوب می‌شود.
فرماندهی، کنترل و استانداردهای جهانی
امروز سیستم «فرماندهی و کنترل» پاکستان بر اساس اصول بسیار پیشرفته و مدرن تنظیم شده و مطابق با بهترین شیوه‌های بین‌المللی عمل می‌کند. تمامی تأسیسات هسته‌ای غیرنظامی پاکستان تحت اصول حفاظتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) قرار دارند. برخلاف روایت‌های اغراق‌آمیز، ظرفیت هسته‌ای پاکستان نتیجه تعهد ملی و ضرورت‌های امنیتی است که به ایجاد توازن قوا در منطقه و تضمین نسبی صلح کمک می‌کند.