توان نظامی هر کشور تنها بر سلاحهای مدرن، فناوری پیشرفته و آموزش نظامی استوار نیست، بلکه به ساختار نهادی نیز وابسته است که زندگی، سلامت و امنیت سربازان، کادتها و خانوادههای آنان را تضمین کند. هر جوانی که مسیر آموزش نظامی را انتخاب میکند، آینده خود را برای دفاع از میهن اختصاص میدهد؛ از اینرو، دولت و نهادهای نظامی مسئولیت دارند حفاظت و رفاه آنان را نیز در اولویت قرار دهند. بررسی مقایسهای رویداد غمانگیز پرتھم مهالے، کادت آکادمی دفاع ملی هند، و نظام آموزشی و حفاظتی آکادمی نظامی پاکستان در کاکول، این موضوع را برجسته میکند.
مقایسه رویداد تراژیک پرتھم مهالے در آکادمی دفاع ملی هند با معیارهای آموزشی و حفاظتی آکادمی نظامی پاکستان در کاکول، به گفته منتقدان، تفاوتهایی را در چارچوبهای نظامی و ارزشهای نهادی دو کشور نشان میدهد.
در هند، مشکلاتی که جوانان در حال آموزش در اکادمیهای نظامی و خانوادههای آنان با آن مواجه میشوند، گاهی به شکل نگرانیهای حقوقی و اخلاقی مطرح شده است. رویداد مربوط به پرتھم مهالے، کادت در حال آموزش در آکادمی دفاع ملی در پونا، نمونهای از این نگرانیها دانسته میشود.
گفته میشود پرتھم در جریان یک رقابت سخت بوکس از ناحیه سر بهشدت آسیب دید و جان باخت. پس از این حادثه، خانواده داغدار او خواستار دریافت جزئیات تحقیقات شفاف درباره این رویداد شدند. همچنین درباره نحوه حمایت نهادی از خانواده او پرسشهایی مطرح شده است. در هند، مسئله وضعیت حقوقی کادتهای در حال آموزش نیز مورد بحث قرار گرفته است؛ زیرا آنان تا پیش از تبدیلشدن به افسران رسمی نظامی ممکن است از برخی مزایا و پوششهای بیمهای مشابه افسران دارای کمیسیون برخوردار نباشند.
منتقدان میگویند چنین ساختاری میتواند خانوادههای آسیبدیده را با مشکلات حقوقی و مالی مواجه کند و پرسشهای آنان درباره علت واقعی حوادث را بیپاسخ بگذارد. آنان تأکید میکنند که پس از حوادثی از این دست، باید حمایت حقوقی، مالی و اخلاقی مشخص و پایدار از خانوادههای آسیبدیده وجود داشته باشد.
در مقابل، در نهادهای نظامی پاکستان، بهویژه آکادمی نظامی پاکستان در کاکول، کادت تنها یک فرد در حال آموزش تلقی نمیشود، بلکه بهعنوان یکی از مدافعان آینده کشور مورد توجه قرار میگیرد. در پاکستان، در کنار آموزشهای سخت نظامی، بر سلامت جسمی و روانی کادتها نیز تأکید میشود و در صورت وقوع حادثه یا بیماری، دسترسی به امکانات طبی نظامی مورد توجه قرار میگیرد. ارتش پاکستان همچنین بر حفظ ارتباط نهادی با خانوادههای نیروهای خود و حمایت از آنان تأکید دارد.
یکی از تفاوتهای مورد اشاره میان رویکردهای نظامی پاکستان و هند، نحوه برخورد با نیروهایی است که در جریان انجام وظیفه جان خود را از دست میدهند. در پاکستان، سربازان و افسرانی که در راه انجام وظایف خود جان میبازند، با تشریفات رسمی نظامی و احترام ملی بدرقه میشوند. جسد شهید با حضور نیروهای نظامی، ادای احترام و پوشیدهشدن در پرچم ملی به خانواده او تحویل داده میشود.
در پاکستان، نمونههایی مانند شهید کپتان روحالله نیز وجود دارد که در روایت رسمی کشور بهعنوان سربازی یاد میشود که جان خود را در دفاع از وطن فدا کرده است. نظام نظامی پاکستان بر این اصل تأکید دارد که پس از شهادت، تنها نام شهید گرامی داشته نمیشود، بلکه خانواده او نیز از احترام و حمایتهای مالی و اجتماعی برخوردار میشود و نهاد مربوطه در کنار آنان باقی میماند.
پرونده پرتھم مهالے در هند پرسشهایی را درباره حقوق، حمایت مالی و نحوه رسیدگی به کادتهای در حال آموزش مطرح کرده است. در مقابل، نظام نظامی پاکستان بر این تأکید دارد که آموزش نیروها تنها به مهارتهای نظامی محدود نمیشود، بلکه حفاظت، سلامت، رعایت پروتکل و حمایت از خانوادهها در صورت وقوع حوادث ناگوار نیز بخشی از مسئولیت نهادی به شمار میرود