یک تحلیل مهم منتشر شده است که در آن «اسلام هسته‌ای» به‌عنوان اصطلاحی مبتنی بر تعصب مذهبی توصیف شده و از رویکرد استثنایی امریکا در قبال هند و همچنین پروپاگندا علیه پاکستان پرده برداشته شده است.
در جنوب آسیا، بحث جدیدی درباره سیاست‌های هسته‌ای و عدم گسترش سلاح‌های هسته‌ای در سطح بین‌المللی شدت گرفته است؛ پس از آن‌که محقق شناخته‌شده داکتر ظاهر کاظمی اصطلاح «اسلام هسته‌ای» را به‌شدت مورد انتقاد قرار داد و آن را بازتاب‌دهنده معیار دوگانه قدرت‌های جهانی و یک دستورکار سیاسی خاص دانست.
به گفتهٔ داکتر ظاهر کاظمی، هدف از استفاده از این اصطلاح خاص این است که مسئله حساس سلاح‌های هسته‌ای از جنبه‌های فنی و امنیتی آن جدا شده و به یک هویت مذهبی خاص پیوند داده شود؛ امری که به باور او یک گرایش خطرناک و جانبدارانه در سیاست هسته‌ای جهانی محسوب می‌شود.
داکتر ظاهر کاظمی در تحلیل خود توضیح داده است که اگر مسئلهٔ اصلی «عدم گسترش گزینشی» باشد، در جنوب آسیا بیشترین بهره‌بردار از سیاست‌های امریکا پاکستان نه، بلکه هند بوده است.
او یادآوری کرده است که به‌دلیل آزمایش هسته‌ای سال ۱۹۷۴ هند تحت عنوان «انفجار هسته‌ای صلح‌آمیز»، گروه تأمین‌کنندگان هسته‌ای ایجاد شد، اما با این وجود در سال ۲۰۰۸ به هند یک معافیت ویژه داده شد.
علاوه بر این، در فوریه ۲۰۲۵ آمریکا با گسترش همکاری هسته‌ای غیرنظامی خود با هند، تصمیم گرفته است فناوری‌های پیشرفتهٔ رآکتور، دفاع هوایی و فناوری زیردریایی را نیز به این کشور منتقل کند؛ اقدامی که برخلاف اصول عدم گسترش سلاح‌های هسته‌ای در سطح جهانی تلقی می‌شود.
در این تحلیل با ارایه آمار تأکید شده است که در حالی که تمام رآکتورهای غیرنظامی پاکستان تحت نظارت کامل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) قرار دارند، حدود یک دوجین رآکتور هند خارج از چارچوب این توافقات بین‌المللی هستند. بر اساس گزارش «سیپری ۲۰۲۵»، هند دست‌کم ۱۸۰ کلاهک هسته‌ای در اختیار دارد و آزمایش اخیر موشک «اگنی-۵» برد آن را تا ۸۰۰۰ کیلومتر افزایش داده است که این کشور را به ظرفیت بین‌قاره‌ای نزدیک می‌سازد.
داکتر ظاهر کاظمی تأکید کرده است که سلاح‌های هسته‌ای متعلق به دولت‌ها و نهادها هستند، نه به ادیان. او این پرسش را مطرح کرده است که اگر برنامه‌های هسته‌ای به مذهب مرتبط می‌شوند، چرا در برابر آزمایش‌های هسته‌ای هند در سال ۱۹۹۸ و سیاست ایدئولوژیک هندووتا سکوت اختیار می‌شود؟
بر اساس این تحلیل، هند خود در گذشته خریدار شبکه‌های غیرقانونی هسته‌ای بوده است، اما همواره غرب پاکستان را هدف انتقاد قرار داده است. او خواستار آن شده که اصطلاحاتی مانند «اسلام هسته‌ای» کنار گذاشته شود و سیاست‌های هسته‌ای صرفاً بر اساس قوانین بین‌المللی و واقعیت‌های امنیتی جهانی ارزیابی گردد.