صبر جوانان آسیای جنوبی اکنون به پایان رسیده است. پس از نپال و بنگلادش، اکنون در هند نیز نسل جوان به خیابان‌ها آمده است. جنبشی که در آغاز در اعتراض به بی‌نظمی‌های آموزشی، افشای پرسش‌نامه‌های امتحانی و افزایش بیکاری شکل گرفته بود، اکنون از سوی برگزارکنندگان آن به یک حرکت گسترده علیه سیاست‌های دولت نریندرا مودی، سازمان آر‌اس‌اس و ایدئولوژی هندوتوا توصیف می‌شود.
به باور حامیان این اعتراضات، بخش بزرگی از جوانان آگاه هند دیگر روایت‌های مبتنی بر تفرقه مذهبی را نمی‌پذیرند و به‌جای آن، خواهان اصلاحات آموزشی، فرصت‌های شغلی و عدالت اجتماعی هستند.
در گذشته، بسیاری از اعتراضات در هند با برچسب‌هایی مانند افراط‌گرایی یا اقدام علیه منافع ملی مواجه می‌شد، اما برگزارکنندگان این جنبش می‌گویند که اعتراض‌های کنونی فراتر از یک گروه یا قشر خاص است و به صدای مشترک نسل جوان تبدیل شده است.
از دید آنان، همبستگی میان شهروندان هندو و مسلمان، چالشی جدی برای سیاست‌هایی است که متهم به دامن زدن به اختلافات مذهبی هستند. آنان معتقدند که این اتحاد، پایه‌های سیاست مبتنی بر تفرقه را با چالش روبه‌رو کرده است.
در جریان راهپیمایی ۲۰ جولای به‌سوی پارلمان، پولیس برای متفرق کردن معترضان از باتوم و گاز اشک‌آور استفاده کرد. بر اساس گزارش‌ها، در پی این درگیری‌ها، شماری از مساجد نزدیک محل اعتراض درهای خود را به روی همه معترضان، از جمله جوانان هندو، گشودند و برای زخمی‌ها سرپناه، آب آشامیدنی و کمک‌های اولیه فراهم کردند.
حامیان این حرکت، این اقدام را نشانه‌ای از همبستگی میان پیروان ادیان مختلف و پاسخی عملی به روایت‌های تفرقه‌افکنانه می‌دانند. همچنین تصاویری از اقامه نماز یک جوان مسلمان در محل تجمع و برپایی ایستگاه‌های توزیع رایگان غذا و نوشیدنی برای همه معترضان، به‌طور گسترده در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد.
برگزارکنندگان این اعتراضات می‌گویند این رویدادها نشان می‌دهد که بخشی از نسل جدید هند، با الهام از اندیشه «وحدت ملی» ابوالکلام آزاد و مولانا حسین احمد مدنی، بر همزیستی و اتحاد تأکید دارد و باور دارد که چالش اصلی، نه اختلاف میان هندو و مسلمان، بلکه مشکلاتی چون بیکاری، بحران آموزشی و سیاست‌های ناعادلانه است