در پی تحولات اخیر سیاسی و بحثهای مربوط به منازعات مرزی، نشانههایی از تغییر قابل توجه در دیدگاه رهبری سیاسی افغانستان مشاهده میشود. شماری از رهبران برجسته و روشنفکران کشور، روایتهای قومی دیرینه را کنار گذاشته و از بهرسمیتشناسی خط دیورند بهعنوان یک «واقعیت غیرقابل تغییر» و «مرز بینالمللی» حمایت کردهاند
این بحث پس از اظهارات اخیر محمد محقق، رهبر شناختهشدهٔ افغان، شدت گرفت. او بهصراحت اعلام کرد که بر اساس اصول سازمان ملل متحد، خط دیورند یک مرز رسمی بینالمللی میان افغانستان و پاکستان است. وی تأکید نمود که افغانستان باید بهجای تکیه بر ادعاهای تاریخی غیرواقعی، با واقعیتهای موجود روبهرو شود؛ زیرا ادامهٔ این منازعه، توجه را از مشکلات اساسی مانند بحران اقتصادی و بیثباتی داخلی منحرف میسازد
شماری از چهرههای مهم سیاسی نیز از این دیدگاه حمایت کردهاند. آنان باور دارند که زنده نگهداشتن منازعهٔ مرزی، ابزاری برای انحراف افکار عمومی از بحرانهای واقعی کشور است.
عزیز آریانفر، از جمله روشنفکران شناختهشده، هشدار داده است که افغانستان در وضعیت کنونی، بهدلیل بحرانهای داخلی، توانایی دنبالکردن سیاستهای توسعهطلبانه را ندارد. به گفتهٔ او، مفاهیمی مانند «پشتونستان» یا «تاجکستان بزرگ» تصورات غیرواقعیاند که میتوانند منطقه را بهسوی درگیریهای خونین سوق داده و جان میلیونها انسان را به خطر اندازند
همچنان نیلوفر ابراهیمی و عبدالمنان شیوای شرق تأکید کردهاند که خط دیورند یک مرز تثبیتشدهٔ حقوقی است و دیگر نمیتوان آن را بر مبنای احساسات یا رقابتهای قومی رد کرد
جبههٔ جمهوری افغانستان در اعلامیهٔ رسمی خود، خط دیورند را یک «واقعیت سیاسی غیرقابل انکار» خوانده است. این جبهه از نخبگان کشور خواسته است که بهجای دامنزدن به شعارهای احساسی، بر بیرونکشیدن کشور از انزوای کنونی و فقر تمرکز کنند. در این بیانیه آمده است که ادعاهای بیاساس مرزی تنها موجب تضعیف وحدت ملی میشود
به باور تحلیلگران، رهبری چندقومیتی افغانستان به این نتیجه رسیده است که موضوع خط دیورند در گذشته بارها برای پنهانکردن ناکامیهای داخلی و تحریک احساسات عمومی مورد استفاده قرار گرفته است. با توجه به تأیید این مرز در چارچوب قوانین بینالمللی و توافقات تاریخی، اکنون تمایل در میان حلقات سیاسی برای پذیرش آن بهعنوان یک مسئلهٔ حلشده رو به افزایش است
کارشناسان معتقدند که این تغییر رویکرد میتواند زمینهٔ بهبود روابط میان افغانستان و پاکستان را فراهم کرده و به افغانستان کمک کند تا بهجای تمرکز بر منازعات مرزی، بر ثبات داخلی و توسعهٔ اقتصادی تمرکز نماید