اسلام‌آباد، دی ۱۴۰۴ — پس از آنکه تحریک طالبان پاکستان و گروه حافظ گل بهادر دست داشتن در قتل مولانا سلطان در وزیرستان جنوبی را رد کردند، داعش خراسان مسئولیت این حمله را پذیرفت. این روند نشان‌دهندهٔ یک اکوسیستم مشترک تروریستی است که در آن یک گروه از مسئولیت شانه خالی می‌کند و دیگری آن را بر عهده می‌گیرد؛ همه تحت پناهگاههای امن در خاک افغانستان و با هدایت دستگاه‌های اطلاعاتی آن کشور.
تحلیلگران می‌گویند سکوت اولیهٔ این گروه‌ها و سپس صدور بیانیه پس از فشار رسانه‌ای، نشان‌دهندهٔ مدیریت هماهنگ جنگ اطلاعاتی از یک مرکز واحد است. این الگو پیش‌تر نیز دیده شده است؛ زمانی که پس از سقوط کابل در سال ۲۰۲۱، بسیاری از فرماندهان و جنگجویان تحریک طالبان پاکستان از زندان‌های افغانستان آزاد و در ساختارهای جدید داعش خراسان جذب شدند. به همین دلیل داعش خراسان عملاً نسخهٔ دوم تحریک طالبان پاکستان محسوب می‌شود.
هدف‌گیری رهبران مذهبی در پاکستان نیز بخشی از همین الگوست. قتل مفتی عبدالشکور در کویته، ترور مولانا حسن جان در پشاور و کشته شدن مولوی عزت‌الله در سال گذشته، همگی نشان‌دهندهٔ تداوم این سیاست ترور است. اکنون قتل مولانا سلطان نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد.
گزارش‌های شورای امنیت سازمان ملل و هشدارهای نمایندگان کشورهای مختلف از جمله دانمارک و روسیه نیز تأیید می‌کند که افغانستان به پایگاه امن تروریست‌ها تبدیل شده و تهدیدی برای پاکستان و کل منطقه است. این تهدید حتی منافع چین و آسیای مرکزی را نیز تحت تأثیر قرار داده است