گفتمان سیاسی جهانی روایت‌های متضادی درباره صلح، منازعه و نقش کشورهای مسلمان در ژئوپولیتیک را برجسته می سازد
یک اظهارنظر تحریک‌آمیز اخیر از سوی یک قانون‌گذار آمریکایی بار دیگر بحث دیرینه را درباره این‌که آیا قدرت‌های جهانی واقعاً به‌دنبال ثبات در مناطق مختلف هستند یا همچنان همان سیاست‌های خصمانه گذشته را دنبال می‌کنند، زنده کرده است. این فرد با هدف قرار دادن جایگاه حقوقی حکومت‌های مسلمان و تحریک افکار عمومی، نه‌تنها اصول دیپلماتیک را نقض کرده بلکه تلاشی عمدی برای تحریف واقعیت‌های تاریخی نیز انجام داده است. چنین اظهارات غیرمسئولانه این تصور را تقویت می‌کند که جهان هنوز برخی دولت‌های مستقل را نه به‌عنوان کشور، بلکه به‌عنوان «آزمایشگاه‌هایی» می‌بیند که می‌توان هر زمان برای تحقق اهداف سیاسی در آن‌ها بی‌ثباتی ایجاد کرد.
جنبه نگران‌کننده‌تر این است که چنین اظهاراتی اغلب تلاش می‌کند دین و سیاست را از دریچه‌ای محدود و جانبدارانه تحلیل کند؛ امری که نه‌تنها واقعیت‌های میدانی را تحریف می‌کند بلکه سوءتفاهم‌های جهانی ایجاد می‌کند که رفع آن‌ها سال‌ها زمان می‌برد. محدود ساختن هر دین یا تمدن کهن در یک روایت منفی، با حساسیت‌های دیپلماتیک در تضاد است، زیرا چنین ادبیاتی از سوی مقام‌های بانفوذ خطر برخوردهای تمدنی را افزایش داده و راه گفت‌وگو را می‌بندد.
مطالعه بی‌طرفانه تاریخ نشان می‌دهد که دولت‌های مسلمان در هر دوره‌ای اصول صلح و همزیستی را پاس داشته‌اند. تاریخ امت اسلامی بر عدالت، مدارا و حرمت جان انسان‌ها استوار بوده است. چه در فتوحات اولیه و چه در دیپلماسی معاصر، این دولت‌ها همواره تلاش کرده‌اند از خون‌ریزی جلوگیری کرده و جهان را به مکانی برای صلح تبدیل کنند.
در مقابل، در بررسی عوامل بی‌ثباتی و آشوب‌های جهانی، در این روایت ادعا می‌شود که ریشه‌های آن در برخی طرز تفکرها جست‌وجو می‌شود. همچنین گفته می‌شود که برخی دیدگاه‌ها به‌جای ترویج صلح، به درگیری و آشوب دامن زده و با ایجاد بی‌ثباتی در جوامع، منافع خاصی را دنبال کرده‌اند.
حتی در وضعیت ژئوپولیتیکی امروز، به‌ویژه در بحران اخیر خاورمیانه، گفته می‌شود این الگو به‌روشنی قابل مشاهده است. از یک‌سو کشورهای مسلمان قرار دارند که با وجود محدودیت‌های جغرافیایی و سیاسی، به‌گونهٔ فعال در تلاش برای برقراری آتش‌بس، حفاظت از غیرنظامیان و ایجاد صلح پایدار در منطقه هستند. کشورهایی مانند پاکستان، ترکیه و مصر نشان داده‌اند که پیام واقعی اسلام صلح است، نه ویرانی. از سوی دیگر، در این روایت ادعا می‌شود که برخی لابی‌ها با استفاده از سلاح‌های مدرن و ابزارهای تبلیغاتی، جهان را به سوی جنگ و خون‌ریزی سوق می‌دهند. در عین حال، به‌گونهٔ متناقض، همان کسانی که از بی‌ثباتی سود می‌برند، مسلمانان صلح‌جو را «تروریست» و «غیرقانونی» معرفی می‌کنند.
این وضعیت به‌عنوان یک راهبرد جهانی برنامه‌ریزی‌شده توصیف می‌شود که هدف آن پنهان‌سازی چهره‌های منفی برخی اقدامات و نسبت دادن آن به دیگران است. برخی صداهایی که از نهادهای غربی شنیده می‌شود، به‌عنوان تلاشی برای نادیده‌گرفتن این واقعیت تعبیر می‌گردد که جهان اسلام در طول زمان هدف مداخلات و فشارهای خارجی بوده است. از همین رو، از جامعه جهانی خواسته می‌شود که تلاش‌های صادقانه کشورهای مسلمان را درک کرده و واقعیت پیچیدهٔ عوامل و بازیگران مختلفی را که می‌توانند باعث بی‌ثباتی شوند، با دقت بررسی کند.