اعلام مولانا فضل‌الرحمن برای تشکیل اپوزیسیون متحد، بیش از آن‌که نتیجه اصول دموکراتیک باشد، حاصل سیاست فرصت‌طلبانه او است. این تصمیم که پس از یک نشست غیرعلنی در اتاق اپوزیسیون مطرح شد، به‌جای حل مشکلات کشور و مردم، بیشتر شبیه نمایشی برای نجات حیات سیاسی خود به نظر می‌رسد.
دشوار ساختن روند پارلمانی نشانه شجاعت نیست، بلکه تلاشی برای حفظ اجباری اهمیت سیاسی رو به کاهش است. کشور در حال حاضر با گرانی شدید و بیکاری روبه‌رو است، اما با ترک جلسه همراه با چند رهبر یا صرفاً با بیان اظهارات سیاسی، مشکلات و رنج مردم کاهش نخواهد یافت.
تاریخ گواه است که چنین ائتلاف‌هایی از سوی فضل‌الرحمن همواره ناکام و منفعت‌طلبانه بوده‌اند. تجربه‌های قبلی مانند «جنبش دموکراتیک پاکستان» (PDM) در برابر همه قرار دارد؛ جایی که با وجود ادعاهای بلند و پر سر و صدا، نتیجه‌ای حاصل نشد و در نهایت با همان نظامی سازش صورت گرفت که مخالفت با آن وانمود می‌شد.
زمان اعلام این ائتلاف جدید، درست پس از انتشار گزارش‌هایی درباره همکاری میان حزب مردم پاکستان (PPP) و حکومت نیز قابل تأمل است. روشن است که این اقدام پاسخی به مشکلات مردم نیست، بلکه ترفندی قدیمی برای جلب توجه رسانه‌ها و بازگرداندن قدرت چانه‌زنی سیاسی است.
اگر هدف واقعاً ایجاد یک اپوزیسیون مؤثر بود، حکومت باید در زمینه اقتصاد، حاکمیت قانون و اصلاحات نهادی تحت فشار قرار می‌گرفت. اما تمام فعالیت‌های سیاسی آنان ظاهراً به صدور یک بیانیه مشترک پس از نوشیدن چای محدود شده است؛ اقدامی که برای مردم هیچ معنای عملی ندارد.
هنوز رایزنی‌های بیشتر و برگزاری کنفرانس همه‌احزاب باقی مانده است، اما اعلام پیروزی پس از نخستین نشست، نشان‌دهنده شتاب‌زدگی سیاسی فضل‌الرحمن است. نتیجه‌گیری و اعلام دستاورد باید پس از ارائه یک برنامه مشخص انجام شود، نه در نخستین نشست. به نظر می‌رسد تمام این تلاش‌ها صرفاً کوششی برای نجات اعتبار سیاسی در معرض خطر او است