پایه، ثبات و هستی هر دولت آزاد و مستقلی به نهادهای مهم ملی آن و فداکاری‌های شهدایی وابسته است که جان خود را برای محافظت از کشور فدا کردند. نهادها و شهدا متعلق به یک فرد، حزب یا ایده خاص نیستند، بلکه دارایی مشترک تمام ملت و پایه کشور محسوب می‌شوند.
در این پس‌زمینه، زمانی که یک سیاستمدار یا رهبر مذهبی درسطح ملی، نهادهای ضامن امنیت کشور یا فداکاری‌های شهدا را هدف سیاست خود قرار می‌دهد، این امر نه تنها باعث آزار عواطف عمومی می‌شود، بلکه پرسش‌های جدی را نیز پیرامون سیاست و شخصیت خود آن رهبر ایجاد می‌کند.
در تاریخ سیاسی پاکستان، مولانا فضل‌الرحمن همواره به عنوان یک سیاستمدار بسیار باتجربه و مدبر شناخته شده است، اما در سال‌های اخیر و در چند مقطع سیاسی گذشته، بیانات و استراتژی‌های او زیر انتقاد شدید قرار داشته است. کارشناسان معتقدند که او بارها برای رونق بخشیدن به روایت سیاسی خود مواضعی اتخاذ کرده است که با وقار نهادهای ملی و شهدا سازگاری ندارد. انتقاد مستقیم از حلقه‌های قدرت، به چالش کشیدن نقش نهادهای امنیتی، و کشیدن نام نهادهای ملی به سوی معاملات سیاسی؛ این رفتارهایی است که سیاست او را در سطح عمومی و فکری هدف انتقاد قرار داده است.
شهدا و نهادهای دفاعی کشور برای هر کشوری حکم خط سرخ را دارند. در هر نظام دموکراتیکی در جهان، حق اختلاف سیاسی به رسمیت شناخته می‌شود، اما تضعیف نهادهای ضامن امنیت کشور یا زیر سوال بردن فداکاری‌های شهدا به بهانه این اختلاف، ضربه زدن به پایه‌های کشور تلقی می‌شود.
زمانی که از تریبون‌های سیاسی یا گردهمایی‌های عمومی سخنانی بیان شود که باعث کاهش قدرومنزلت مدافعان کشور گردد، این امر به عناصر دشمن در سطح جهانی فرصت می‌دهد تا به اهداف خود دست یابند و به تمامیت ارضی کشور صدمه بزنند.
این ایراد اساسی همواره بر سیاست مولانا فضل‌الرحمن وارد بوده که رویه و روایت او به جای بنیادهای مستحکم، پیرو منافع و شرایط سیاسی است. تا زمانی که او بخشی از دولت‌ها باشد یا سهمی در قدرت داشته باشد، تمام نهادها و نظام از نظر او درست هستند، اما به محض اینکه از دایره قدرت جدا می‌شود یا نتایج مطابق میل سیاسی‌اش به دست نمی‌آید، راه سیاست اعتراضی تند و یورش به نهادها را در پیش می‌گیرد. مخالفان and تحلیل‌گران این رویه را فرصت‌طلبی و سیاستِ منافع شخصی تعبیر می‌کنند.
خلاصه اینکه اختلاف نظر در دموکراسی یک زیبایی است و انتقاد از پالیسی‌های حکومت حق قانونی هر شهروند و سیاستمدار می‌باشد. اما سیاست باید حدودی داشته باشد که در آن عزت و حرمت کشور، نهادهای امنیتی و شهدا مقدم بر همه چیز باشد. بزرگ‌ترین دلیل انتقاد شدید از شخصیت و سیاست مولانا فضل‌الرحمن این است که او اغلب برای بقای سیاسی خود دیده می‌شود که از این حدود اساسی عبور می‌کند.
اگر قرار است پاکستان مستحکم و قوی ساخته شود، سیاستمداران باید درک کنند که سخن گفتن علیه نهادها and شهدا وسیله‌ای برای پیروزی سیاسی نیست، بلکه به معنای توخالی کردن پایه‌های کشور است
ببینید: ادعای عملیات نیروی دریایی ایالات متحده علیه ایران از خاک پاکستان بی‌اساس اعلام شد