در کابل، کنفرانس چهارروزهای دربارهٔ فرامین شیخ هبتالله آخندزاده، رهبر امارت اسلامی، در حال برگزاری است؛ جایی که اشتراککنندگان لقب «شیخالاسلام» را نیز به او دادهاند. آخندزاده در سخنرانی خود ادعا کرد که در افغانستان اتحاد برقرار است، شریعت اسلامی تطبیق شده و این گروه کنترول کامل کشور را در دست دارد. او همچنان با اطمیناندادن دربارهٔ عفو عمومی، از شهروندان افغان مقیم خارج دعوت کرد تا به کشور بازگردند.
این ادعاها پرسشهای مهمی را مطرح میکند. اعطای یک لقب مذهبی به رهبر حکومتی که از سوی مردم انتخاب نشده و در سطح بینالمللی نیز به رسمیت شناخته نشده است، آیا واقعاً یک تصمیم علمی است یا تلاشی برای بخشیدن مشروعیت مذهبی به قدرت؟ از سوی دیگر، محدودیتها بر آموزش، کار و رفتوآمد زنان همچنان پابرجاست. در چنین شرایطی، سخن گفتن از اتحاد و حقوق مردم با واقعیتهای موجود در افغانستان متفاوت به نظر میرسد.
با وجود ادعای کنترول کامل بر افغانستان، موضوع تروریسم فرامرزی و فعالیتهای تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) نیز از پرسشهای مهم به شمار میرود. به همین ترتیب، وعدههای عفو عمومی و ادعاها دربارهٔ گماشتن افراد در مقامهای حکومتی بر اساس شایستگی، باید با اقدامات عملی ثابت شود.
پرسش اصلی این است که حکومتی که به مردم فرصت انتخاب رهبرانشان را نداده است، چگونه میتواند ادعای رضایت و نمایندگی مردم را مطرح کند؟ اعتماد تنها با برگزاری کنفرانسها و سر دادن شعارها به وجود نمیآید. برای ایجاد اتحاد واقعی در افغانستان، تأمین حقوق همهٔ شهروندان، آموزش و آزادی زنان، حکومتداری شفاف و احترام به دیدگاه مردم ضروری است.