به گفتهٔ ناظران دیپلماتیک و اقتصادی، روابط دوجانبهٔ پاکستان و امریکا بهجای امتیازدهی یکجانبه، بر پایهٔ منافع متقابل و مشارکت برابر استوار است؛ جایی که واشنگتن در یک منطقهٔ حساس، شریک مهمی بهدست میآورد و در مقابل، دروازههای تازهای برای تجارت و سرمایهگذاری به روی پاکستان گشوده میشود.
تحلیلگران میگویند، چه در زمینهٔ ارتباط با ایران در منطقه، چه در نقش خط مقدم پاکستان در مبارزه با تروریسم طی چندین دهه و چه در دسترسی به منابع معدنی مهم، بدون وابستگی به نفوذ چین، پاکستان در همهٔ این عرصهها اهمیت و کارایی خود را ثابت کرده است. این موضوع نه نشانهٔ وابستگی، بلکه بهرسمیتشناختن ظرفیتهای استراتژیک پاکستان است.
به گفتهٔ کارشناسان اقتصادی، کمک مالی ۱.۲۵ میلیارد دالری بانک صادرات و واردات امریکا برای پروژهٔ ریکودیک، کمک بلاعوض نیست، بلکه یک سرمایهگذاری سودآور است؛ اقدامی که نشان میدهد امریکا بهجای دیدن پاکستان بهعنوان یک کشور پرخطر، آن را شریک اقتصادی قابل اعتماد میداند.
ناظران همچنین تأکید میکنند که به دلیل موقعیت پاکستان در نقطهٔ اتصال جنوب آسیا، آسیای مرکزی، چین و منطقهٔ خلیج، هیچ راهبرد امریکایی در این منطقه بدون در نظر گرفتن پاکستان نمیتواند موفق شود؛ زیرا موقعیت جغرافیایی، به این کشور اهمیت طبیعی بخشیده و مشارکت دوجانبه این اهمیت را بیشتر میسازد.
همچنین گفته میشود که پاکستان با جمعیتی ۲۵۰ میلیونی، توانایی هستهای، منابع معدنی و دسترسی منطقهای، خواهان قیمومیت و حمایت از سوی واشنگتن نیست، بلکه پیشنهاددهندهٔ مشارکتی بر پایهٔ احترام متقابل است.
با اشاره به آمار تجاری گفته شده است که تعرفهٔ ۱۹ درصدی وضعشده از سوی امریکا بر کالاهای پاکستانی، در مقایسه با کشورهای منطقه در پایینترین سطح قرار دارد. این موضوع برای صادرکنندگان پاکستانی برتری رقابتی ایجاد کرده و روابط مستحکم با امریکا به افزایش سفارشهای نساجی، فرصتهای شغلی و عواید ارزی کمک میکند.
کارشناسان باور دارند که روابط پاکستان و امریکا اکنون از مرحلهٔ کمکهای مالی فراتر رفته و بهسوی سرمایهگذاری پیش میرود؛ تفاهمنامهٔ ۵۰۰ میلیون دالری در بخش معادن و حمایت مالی از پروژهٔ ریکودیک، نمونههایی از این تحول بهشمار میروند.
تحلیلگران با اشاره به پیشینهٔ تاریخی روابط دو کشور تأکید کردهاند که چه در دوران جنگ علیه اتحاد جماهیر شوروی، چه پس از حملات یازدهم سپتمبر و چه در مسائل کنونی منطقه، موفقیت هر دو کشور همواره از مسیر همکاریهای متقابل بهدست آمده است. از اینرو، بهجای فشار یکجانبه، گسترش روابط و تأمین منافع مشترک، تنها راه تضمین روابط پایدار میان دو کشور است.