به گفتهٔ ناظران دیپلماتیک و اقتصادی، روابط دوجانبهٔ پاکستان و ایالات متحده بهجای امتیازدهی یکجانبه، بر پایهٔ منافع متقابل و مشارکت برابر استوار است؛ بهگونهای که واشنگتن در یک منطقهٔ حساس، شریک مهمی به دست میآورد و در مقابل، دروازههای تازهای برای تجارت و سرمایهگذاری پاکستان گشوده میشود.
تحلیلگران میگویند که پاکستان در زمینههای مختلف، از جمله حفظ روابط با ایران در منطقه، ایفای نقش خط مقدم در مبارزه با تروریسم طی چندین دهه و فراهمسازی دسترسی به منابع معدنی مهم، مستقل از نفوذ چین، اهمیت و کارآمدی خود را در تمامی عرصهها ثابت کرده است. به باور آنان، این موضوع نه نشانهٔ وابستگی، بلکه بهرسمیتشناختن ظرفیتهای راهبردی پاکستان است.
به گفتهٔ کارشناسان اقتصادی، تأمین مالی ۱.۲۵ میلیارد دالری بانک صادرات و واردات امریکا برای پروژهٔ ریکودیک، کمک مالی نیست، بلکه یک سرمایهگذاری سودآور به شمار میرود. به باور آنان، این سرمایهگذاری نشان میدهد که امریکا بهجای در نظر گرفتن پاکستان بهعنوان یک کشور پرخطر، آن را شریک اقتصادی قابل اعتماد میداند.
ناظران همچنان تأکید میکنند که با توجه به موقعیت پاکستان در نقطهٔ اتصال جنوب آسیا، آسیای مرکزی، چین و منطقهٔ خلیج، هیچ راهبرد امریکایی در این منطقه بدون در نظر گرفتن نقش پاکستان نمیتواند موفق باشد؛ زیرا موقعیت جغرافیایی، اهمیت طبیعی به این کشور بخشیده و مشارکتهای دوجانبه این اهمیت را بیشتر میسازد.
همچنان گفته شده است که پاکستان با داشتن ۲۵۰ میلیون جمعیت، توانایی هستهای، منابع معدنی و دسترسی منطقهای، خواهان سرپرستی و حمایت واشنگتن نیست، بلکه خواستار ایجاد مشارکتی مبتنی بر احترام متقابل است.
با اشاره به آمار تجارتی گفته شده است که تعرفهٔ ۱۹ درصدی وضعشده از سوی امریکا بر کالاهای پاکستانی، در مقایسه با کشورهای منطقه در پایینترین سطح قرار دارد. این موضوع برای صادرکنندگان پاکستانی برتری رقابتی فراهم کرده و روابط مستحکم با امریکا به افزایش سفارشهای نساجی، فرصتهای شغلی و درآمدهای ارزی کمک میکند.
کارشناسان معتقدند که روابط پاکستان و امریکا اکنون از مرحلهٔ کمکهای مالی فراتر رفته و بهسوی سرمایهگذاری حرکت کرده است؛ تفاهمنامهٔ ۵۰۰ میلیون دالری در بخش معادن و تأمین مالی پروژهٔ ریکودیک، نمونههایی از این روند به شمار میروند.
تحلیلگران با اشاره به پیشینهٔ تاریخی روابط دو کشور میگویند که چه در جریان جنگ علیه اتحاد جماهیر شوروی، چه در شرایط پس از حملات یازدهم سپتمبر و چه در مسائل منطقهای کنونی، موفقیت هر دو کشور همواره با همکاری متقابل به دست آمده است. از همین رو، بهجای فشار یکجانبه، گسترش روابط و تأمین منافع مشترک، تنها راه تضمین روابط پایدار میان دو کشور دانسته میشود.