در مباحث مربوط به رسانههای بینالمللی و حقوق بشر، بیطرفی بهعنوان یک اصل اساسی شناخته میشود؛ اما زمانی که همین اصل قربانی منافع سیاسی و تجارتی خاصی شود، اعتبار آن زیر پرسش میرود. رفتار گری کارترایت، سردبیر نشریهٔ اروپایی «اییو تودی»، نمونهٔ آشکاری از این موضوع به شمار میرود.
گری کارترایت بهگونهٔ پیوسته پاکستان را در موضوع امتیازات تجارتی «جیاسپی پلاس» هدف انتقاد قرار داده است. هرچند دفاع از بهبود وضعیت حقوق بشر اقدامی قابل استقبال است، اما این پرسش مطرح میشود که چرا همین معیارهای سختگیرانه در مورد کشورهای دیگر فراموش میشوند.
این شیوهٔ روزنامهنگاری که از سوی یک عکاس عملیاتی پیشین نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا دنبال میشود، تنها یک بُعد از واقعیت را برجسته میسازد و در حالی که کارزار مستمری را برای لغو امتیازات تجارتی پاکستان در چارچوب وضعیت جیاسپی پلاس به راه انداخته است، سایر واقعیتها را نادیده میگیرد.
در حالی که پاکستان در جایگاه پاسخگویی قرار داده میشود، در برابر نقض جدی حقوق بشر در هند، کشوری که از آن بهعنوان بزرگترین دموکراسی جهان یاد میشود، سکوتی پرسشبرانگیز حاکم است؛ با آنکه حدود ۱۱ میلیون نفر در این کشور در دام بردهداری مدرن گرفتار هستند. تنها در سال ۲۰۲۴ میلادی، بیش از ۴۴۱ هزار مورد جرم علیه زنان و ۲۹ هزار و ۵۳۶ قضیهٔ تجاوز جنسی ثبت شده است. همچنان حمله بر مسلمانان و سایر اقلیتها، کار اجباری، قاچاق انسان و تخریب اماکن مذهبی به یک امر معمول تبدیل شده است.
بر اساس یک ادعا، ۸۶۱ بنای مذهبی مسلمانان در این کشور تخریب شدهاند که ۵۷ مسجد نیز شامل آن میشود. همچنان در پیوند به کشتار مسلمانان در ایالت گجرات در سال ۲۰۰۲ میلادی، انتقادهایی از نخستوزیر هند مطرح شده است؛ اما با وجود این موارد، اتحادیهٔ اروپا نهتنها امتیازات تجارتی را به هند اعطا میکند، بلکه همچنان برای دستیابی به توافقنامههای تجارتی جدید با این کشور تلاش میکند.
معیار دوگانهٔ گری کارترایت تنها به جنوب آسیا محدود نمیشود، بلکه نقش او در منازعات خاورمیانه نیز جانبدارانه توصیف شده است. زمانی که سازمان عفو بینالملل، در پیوند به عملیات نظامی اسرائیل در فلسطین و کشته شدن هزاران غیرنظامی، از جمله کودکان بیگناه، این اقدامات را نسلکشی خواند و موجی از اعتراضهای جهانی شکل گرفت، گری کارترایت با تحریم اسرائیل مخالفت کرد و از تصمیم برخی کشورها برای بهرسمیتشناختن فلسطین بهعنوان یک کشور انتقاد کرد.
با در نظر گرفتن تمامی این موارد، این پرسش بهگونهٔ جدی مطرح میشود که چه منافع مالی و سیاسی در پشت چنین روایت گزینشی به نام حقوق بشر قرار دارند؟ آیا معیارهای حقوق بشر بر اساس جغرافیا و منافع تغییر خواهند کرد؟
نیاز اساسی این است که ناظران بینالمللی و نهادهای رسانهای از معیارهای دوگانه دست بردارند، اصول حقوق بشر را بهگونهٔ یکسان بر تمامی کشورها تطبیق کنند و در برابر نقض حقوق بشر در سراسر جهان، موضعی عادلانه و بیطرفانه اتخاذ نمایند.
فیلد مارشال: تبدیل پاکستان به یک کشور ثروتمند از نگاه منابع معدنی، هدف مشترک ملی ما است