وضعیت حقوق بشر در هند بهگونه چشمگیری رو به وخامت گذاشته است؛ جایی که اقدامات حکومت علیه منتقدان و مخالفان همچنان ادامه دارد. قوانین مربوط به شورش و مبارزه با تروریزم برای محدود ساختن آزادی بیان خبرنگاران، استادان، دانشجویان و هنرمندان طنزپرداز مورد استفاده قرار گرفتهاند. به شبکههای اجتماعی دستور داده شده است تا حسابهای کاربری منتقد حکومت را مسدود کنند، در حالی که شمار زیادی از معترضان مسالمتآمیز نیز بازداشت شدهاند.
اقلیتهای مذهبی و قومی نیز در سراسر این کشور با تبعیض فزاینده، اخراج اجباری و خشونت روبهرو شدهاند. مسلمانان از طریق قوانین تبعیضآمیز مربوط به ازدواج هدف قرار گرفتهاند، در حالی که روند اخراج اجباری شهروندان و تخریب خانهها بهعنوان اقدامی تنبیهی در ایالت آسام و منطقه مورد مناقشه جامو و کشمیر همچنان ادامه داشته است.
مسلمانان روهینگیا و افراد مسلمان بنگالیتبار بهگونه غیرقانونی از کشور اخراج شدهاند و قوانین جدید مهاجرت، پناهجویان را از حمایتهای قانونی محروم کرده است.
تغییرات در سیاستهای محیطزیستی و وابستگی مداوم به زغالسنگ، حقوق جوامع محلی را تضعیف کرده است. در همین حال، سیلابها، لغزش زمین و موجهای شدید گرما جان صدها نفر را گرفتهاند. با وجود این، سیاستهای اقلیمی هند همچنان با اهداف جهانی سازگاری ندارند.
از سوی دیگر، پس از رویداد تیراندازی در منطقه گردشگری پهلگام در کشمیر، حکومت هند علیه خبرنگاران و استادانی که خواستار پاسخگویی مقامها شده بودند، بر اساس سختگیرانهترین قوانین پروندههای قضایی تشکیل داده است.
با وجود تمامی این تحولات، عملکرد سازمانهای بینالمللی مدافع حقوق بشر، بهویژه سازمان عفو بینالملل، همچنان با پرسشهای جدی روبهرو است.
بیانیه اخیر سازمان عفو بینالملل درباره ایمان و هادی، از دید منتقدان، نمونه آشکاری از آن است که چگونه به نام دفاع از حقوق بشر، برخی پروندهها بهگونه گزینشی برجسته میشوند و نظام عدلی و قضایی پاکستان مورد انتقاد قرار میگیرد.
اما پرسش اینجاست که چرا درباره بازداشت طولانیمدت و آنچه حبس غیرقانونی یاسین ملک در زندان تیهار هند خوانده میشود، نگرانی فوری و مشابهی ابراز نمیشود؟
چرا کشتار خشونتبار غیرنظامیان فلسطینی در غزه و تلفات ناشی از عملیات نظامی اسرائیل در لبنان و سوریه، به ادعای منتقدان، با همان شدت محکوم نمیشود؟
وقتی در دیگر نقاط جهان انسانهای بیگناه جان خود را از دست میدهند و حقوق اساسی بشر بهشدت نقض میشود، چرا معیار یکسانی برای پاسخگویی و مطالبه عدالت مطرح نمیگردد؟
حقوق بشر، جهانی و فراگیر است و نباید بهعنوان ابزاری سیاسی مورد استفاده قرار گیرد. زمانی که در دفاع از حقوق بشر، رویکرد گزینشی و رفتار دوگانه دیده شود، دفاع از بیطرفی یک سازمان به چالشی جدی تبدیل میشود.
سازمان عفو بینالملل باید بهجای صدور قضاوتهای اخلاقی یکجانبه، درباره اتهامات مربوط به رویکرد گزینشی خود توضیحات روشن و مفصلی ارائه کند.
دفاع واقعی از حقوق بشر به معنای حمایت بیطرفانه از تمامی انسانهاست، نه اینکه تعیین شود رنج و درد مردم کدام کشور یا منطقه شایسته بازتاب در سرخط خبرهای جهانی است.
ببینید: هفدهمین آزمایش میزایلی کوریای شمالی در سال جاری؛ تنش در منطقه پابرجا است