ترجمه کامل به دری:
همکاری طالبان افغان و هند افشا شد: قرارداد ۴۶ میلیون دالری و پیامدهای آن بر امنیت منطقه
توافق اخیر ۴۶ میلیون دالری میان کابل و دهلی تنها یک قرارداد تجارتی ساده نیست، بلکه یک حرکت استراتیژیک به شمار میرود که هدف آن افزایش فشار بر مرزهای غربی پاکستان و استفاده از خاک افغانستان برای جنگهای نیابتی است
در صحنه سیاسی جنوب آسیا، بار دیگر مهرههای استراتیژیک با سرعت در حال حرکتاند. توافق مالی اخیر میان افغانستان و هند، که ظاهراً برای ایجاد لابراتوارهای مدرن در کابل و گذرگاههای مهم مرزی در نظر گرفته شده، از دید بسیاری از تحلیلگران سیاسی و دفاعی، نشانهای از یک همکاری عمیقتر استراتیژیک میان دو طرف میباشد. این توافق در زمانی صورت گرفته که حکومت طالبان با انزوای جهانی روبهرو است و هند تلاش دارد با رویکردی عملگرایانه، جای پای خود را بار دیگر در افغانستان مستحکم سازد
پس از تسلط طالبان بر کابل در آگست ۲۰۲۱، هند سیاست متفاوتی را در پیش گرفته بود؛ اما اکنون با تغییر رویکرد، در تلاش است تا تحت پوشش کمکهای بشردوستانه، دارو و همکاریهای تخنیکی، نفوذ خود را در اداره طالبان افزایش دهد. بازگشایی مأموریت تخنیکی سفارت هند در کابل یکی از نشانههای مهم این نزدیکی محسوب میشود
سید سادات منصور نادری، وزیر پیشین افغانستان، با انتقاد شدید از این توافق، آن را در تضاد با حقوق مردم افغانستان دانسته است. به گفته وی، هند در واقع به حکومتی کمک مالی میکند که در نقض حقوق اساسی شهروندان خود نقش دارد. او تأکید میکند که هدف اصلی هند رفاه مردم افغانستان نیست، بلکه دستیابی به عمق استراتیژیک و اعمال فشار بر پاکستان از طریق مرزهای غربی آن است
بر اساس این توافق، قرار است در کنار کابل، در گذرگاههای مهمی چون تورخم، اسپین بولدک و اسلامقلعه نیز لابراتوارهایی ایجاد شود. این موضوع از نظر امنیتی نگرانیهایی را به همراه دارد، زیرا حضور کارشناسان هندی در این نقاط حساس میتواند به هند امکان نظارت بر رفتوآمدهای تجارتی و انسانی میان پاکستان و آسیای مرکزی را بدهد و یک چالش جدید استخباراتی برای پاکستان ایجاد کند
برخی از کارشناسان بینالمللی بر این باورند که این سرمایهگذاری در واقع نوعی «پرداخت» در برابر خدماتی است که در جهت بیثباتسازی پاکستان ارائه شده است. به گفته آنان، این یک مدل پرداخت است که در آن در بدل حمایت از فعالیتهای ضدپاکستانی و گروههایی مانند تحریک طالبان پاکستان، پروژههای توسعهای به عنوان پوشش مالی ارائه میشود
هند از دیرباز سیاست نزدیکی با همسایگان دشمنان خود را دنبال کرده و اکنون نیز با تقویت روابط با کابل، در تلاش است تا یک جبهه دوگانه علیه پاکستان ایجاد کند؛ امری که میتواند توازن قدرت در منطقه را بهشدت برهم زند. همچنین، هند با استفاده از بندر چابهار و مسیرهای ترانزیتی افغانستان، میکوشد خود را بهعنوان بدیلی برای پروژه سیپیک معرفی کند
این سیاست دوگانه هند اکنون آشکارتر شده است؛ از یکسو در مجامع بینالمللی علیه تروریزم شعار میدهد و از سوی دیگر با همان عناصری که تحت تحریمهای جهانی قرار دارند، وارد معاملات مالی میشود. برای اداره طالبان، این کمکها ممکن است بهطور موقت مانند «اکسیجن مالی» عمل کند، اما هزینه آن میتواند نقض بیشتر حقوق مردم افغانستان و تهدید امنیت مرزی پاکستان باشد
با دسترسی طالبان به منابع مالی بدیل، این اداره ممکن است خواستههای جامعه جهانی در زمینه حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان و آموزش را نادیده بگیرد، که در درازمدت به زیان جامعه افغانستان خواهد بود
در نهایت، کارشناسان تأکید میکنند که جامعه جهانی و بازیگران منطقهای باید پیامدهای این همکاری را جدی بگیرند. تقویت مالی یک گروه مسلح میتواند مانع اصلی در برابر تأمین صلح پایدار در منطقه باشد. اگر بار دیگر از خاک افغانستان برای جنگهای نیابتی علیه پاکستان استفاده شود، پیامدهای آن تنها محدود به مرزها نخواهد بود، بلکه کل منطقه را با بیثباتی مواجه خواهد ساخت
همچنین به اداره طالبان هشدار داده میشود که تبدیل شدن به ابزار استراتیژیک یک قدرت ثالث، در درازمدت به زیان منافع ملی و امنیت خود افغانستان تمام خواهد شد و حتی میتواند بقای خود این اداره را نیز با خطر مواجه سازد