حملهٔ انتحاری شاری بلوچ بر آموزگاران چینی در کراچی نه موفقیت یک «هدف»، بلکه نماد ویرانی آموزش و آینده است. باید به یاد داشت که تبدیل کردن شاری بلوچ به ابزار یک حملهٔ انتحاری، هیچگونه جنبهٔ ستایشبرانگیز ندارد؛ بلکه نشاندهندهٔ این واقعیت ویرانگر است که تروریسم چگونه زندگی انسانها، حقیقتها و آیندهٔ یک ملت را نابود میکند. این رویداد گواه آن است که هنگامی که افراطگرایی رشد میکند، پیش از همه، انسانیت و آگاهی قربانی میشود.
حمله بر نهادهای آموزشی
این رویداد تنها یک عملیات نظامی نبود، بلکه هدف آن آموزگاران چینی و متخصصان آموزشی بودند که برای گسترش آموزش و سهمگیری در پروژههای توسعهای به پاکستان آمده بودند. چنین حملاتی علیه آموزگاران و مراکز آموزشی، علامت پرسش بزرگی بر آن «هدف» ادعایی است که جنگ با دانش را اساس خود قرار داده است. پیامدهای منفی مستقیم این وضعیت متوجه دانشجویان بلوچی است که برای آنان در دیگر ایالتهای پاکستان فرصتهای گسترده آموزش و پیشرفت فراهم شده است.
تشکلهای دانشجویی و پرورش افراطگرایی
وضعیت نگرانکننده این است که برخی بسترهای دانشجویی مانند بیاسسی و بیاسایسی به گونهای سازمانیافته برای جهتدهی ذهنی جوانان مورد استفاده قرار میگیرند. از طریق این بسترها، جوانان آسیبپذیر از نگاه عاطفی تحت تأثیر قرار گرفته و برای پیشبرد دستورکارهای خارجی بهعنوان «سوخت» آماده میشوند. به جای آنکه قلم و کتاب در دست این جوانان داده شود، روایتهایی مبتنی بر نفرت و خشونت به آنان سپرده میشود؛ روایتهایی که در نهایت سبب نابودی زندگی آنان میگردد.
سوءاستفاده از زنان و گرایشهای خطرناک
براساس گزارشها، پس از مطرح شدن گروه بیوایسی، روند جذب زنان بهعنوان عاملان حملات انتحاری در حملات تروریستی بهگونه خطرناکی افزایش یافته است. این روند نه مبارزه برای حقوق است و نه نشانهای از استقلال زنان، بلکه بدترین نوع سوءاستفاده از زنان برای پیشبرد دستورکارهای خارجی بهشمار میرود. این موج خطرناک، نقض آشکار ارزشهای اجتماعی و حقوق انسانی است.
نیاز به مداخله بهموقع و مسئولیت اجتماعی
اگر نشانههای مربوط به پروندهٔ شاری بلوچ بهموقع مورد توجه قرار میگرفت و مداخله فکری صورت میپذیرفت، میشد از قربانی شدن یک زندگی ارزشمند در مسیر تروریسم جلوگیری کرد. قرار گرفتن زنی تحصیلکرده مانند شاری بلوچ در چنین مسیری، نشانه توانمندی نیست، بلکه از بین رفتن ظرفیتها و تواناییهای اوست. زیر پوشش هر نوع اختلاف سیاسی یا فکری، کشتن آموزگاران و هدف قرار دادن مهمانان خارجی به هیچ وجه قابل پذیرش نیست.
جمعبندی
قدرت واقعی در ملتسازی و پیشرفت آموزشی نهفته است، نه در فعالیتهای ویرانگر. برای دور نگه داشتن جوانان از این مسیر فاجعهبار، ضروری است که روایتهای افراطگرایانه از ریشه برچیده شود و با وارد ساختن جوانان به جریان اصلی جامعه، آیندهای روشن برای آنان تضمین گردد.