کارشناسان می‌گویند آزادی اخیر زندانیان آمریکایی از افغانستان یک اقدام انسان‌دوستانه نبوده است. دو هفته پیش، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، به‌طور ویژه خواستار آزادی دنيس کوایل شد
مشاهدات حاکی است که طالبان عمدتاً تحت فشار سیاسی و مالی عمل کرده‌اند و نگرانی واقعی برای زندانیان نداشته‌اند. تحلیلگران اشاره می‌کنند که حکومت طالبان به شدت به جریان دلار از آمریکا و شرکای بین‌المللی وابسته است و به همین دلیل احتمال پیروی از درخواست‌ها زمانی که پول و دیپلماسی در میان است، بیشتر می‌شود
اوایل این ماه، روبیو رسماً افغانستان را به‌عنوان «کشور حامی بازداشت‌های ناعادلانه» معرفی کرد و بر ادامه بازداشت ناعادلانه آمریکایی‌ها و دیگر اتباع خارجی تاکید نمود. او همچنین طالبان را فراخواند تا دنيس کوایل، محمود حبیبی و سایر آمریکایی‌های در حال بازداشت ناعادلانه را آزاد کنند و روش گروگان‌گیری را به‌عنوان اهرم فشار محکوم کرد
در حالی که مقامات افغان این آزادی‌ها را به‌عنوان اقدامات انسان‌دوستانه معرفی کرده‌اند، کارشناسان تاکید دارند که این اقدام بیشتر به دلایل استراتژیک و اقتصادی انجام شده است. این وقایع نشان می‌دهد که رویکرد طالبان در قبال زندانیان خارجی همچنان قهری است و پیروی آن‌ها غالباً به فشارهای بین‌المللی و اهرم‌های اقتصادی بستگی دارد، نه اصلاح واقعی سیاست‌ها