یوه‌ای که هند به اقدامات ضدتروریستی پاکستان پاسخ داد، کمتر نشان‌دهنده تعهد به اصول و بیشتر نمایانگر کمبود شجاعت است
این امر نشان‌دهنده نگرانی عمیق هند از فروپاشی تدریجی شبکه‌ها و روایت‌هایی است که دهلی نو مدت‌ها تلاش کرده در طول مرز غربی پاکستان ایجاد کند
برای چندین سال، هند تلاش کرد خود را قربانی تروریسم و مخالف همه انواع تروریسم نشان دهد. مقامات، رسانه‌ها و نمایندگان دیپلماتیک آن، طالبان را به عنوان گروه‌های افراطی و خطری برای امنیت منطقه معرفی می‌کردند. با این حال، هند به طور مخفیانه در سال ۲۰۲۱ موضع خود را تغییر داد، زمانی که واقعیت‌های سیاسی در کابل دستخوش تغییرات اساسی شد. به طور شگفت‌آور، طالبان، که سال‌ها مورد انتقاد قرار می‌گرفتند، ناگهان به نیرویی تبدیل شدند که هند مایل بود با آن در ارتباط باشد. این تغییر ناگهانی نه به دلیل اخلاق و نه به دلیل ثبات موضع بود، بلکه بر اساس یک برنامه راهبردی صورت گرفت.
این تاکتیک به راحتی قابل فهم بود: پس از سرنگونی دولت پیشین افغانستان، هند خواست نفوذ خود را در این کشور حفظ کند و مانع از آن شود که پاکستان در کشوری همسایه مانند افغانستان به عمق استراتژیک دست یابد
برای این منظور، دهلی نو شروع به ایجاد خطوط ارتباطی با حکومت طالبان کرد، حکومتی که پیش‌تر به طور کامل محکوم می‌کرد. این اقدام نه به معنای آشتی بود و نه تلاشی واقعی برای صلح؛ بلکه یک اقدام سیاسی سرد و حساب‌شده بود که از همان منطق راهبرد منطقه‌ای هند پیروی می‌کرد: استفاده از هر بازیگر موجود اگر بتواند علیه پاکستان اهرم فشار ایجاد کند
اکنون جای سؤال است که چه تغییرات مشخصی رخ داده که هند اکنون پاکستان را به دلیل اقدام علیه تهدیدات افراطی از آن سوی مرز، مورد انتقاد قرار می‌دهد.