اینکه گفته شود اقدام علیه پناهگاههای تروریستی در افغانستان «اشتباه» است، بهمعنای بستن چشم بر واقعیتهاست. و چنین طرز فکری واقعاً جای تأسف دارد. پاکستان سالها صبر، مذاکره و تحمل را در پیش گرفت، اما با این حال تروریسم پایان نیافت. سؤال اینجاست که یک دولت تا چه زمانی باید پیکرهای بیجان شهروندانش را بردارد؟
تفاوت میان یک روزنامهنگار حرفهای و یک فرد مزدبگیر کاملاً آشکار است. جالب اینجاست که بهمحض افزایش فشار بر شبکههای تروریستی، ناگهان سکوت حاکم شد؛ نه حملات بزرگ و نه آن فراخوانهای علنی که پیشتر بهطور مداوم دیده میشد. این خود نشانهای است از اینکه ریشههای تروریسم کجا بوده و چرا قطع آنها ضروری است.
اقدامات دفاعی بهمنظور آغاز جنگ نیست، بلکه برای حفاظت از سرزمین و مردم انجام میشود. هیچ دولت مسئولی نمیتواند گروههای تروریستی خیانتکار را برای همیشه تحمل کند. پاسخ محکم دادن، نشانه ضعف نیست بلکه لازمه حاکمیت و حفاظت از جان شهروندان است.
این مسئله در یک روز حل نخواهد شد، اما اقدامات بهموقع و مؤثر میتواند خطر را کاهش دهد. هیچکاری نکردن، بزرگترین اشتباه است. اگر دولت اقدام قاطع نکند، تروریسم ریشهدارتر میشود و بهای آن را مردم عادی با جان خود میپردازند.
برخی هنوز هم تروریسم را موضوعی برای «اظهارنظر» میدانند، گویی بحث یک برنامه تلویزیونی است؛ در حالیکه واقعیتهای میدانی کاملاً متفاوت است و درک آن بسیار ضروری است.
سالها سکوت شد و به طالبان افغانستان اعتماد شد که از استفاده از سرزمینشان جلوگیری کنند، اما آنها از تروریسم حمایت کردند. اکنون که اقدام صورت گرفته، ناگهان مدعیان صلح بیدار شدهاند.
سخنرانی و نصیحت درباره اقدامات دفاعی دولت آسان است؛ آیا تا به حال با کسانی که جنازه عزیزانشان را بر دوش میکشند صحبت کردهاید؟
این همان روشنفکری است که پس از هر حمله توییت میکند و بعد از هر پاسخ، فلسفهبافی میکند.
تبدیل روایت تروریستها به «درخواست صلح»، فقط روشی ارزان برای گرفتن امتیاز در شبکههای اجتماعی است.
وقتی فشار افزایش یافت، حملات کاهش پیدا کرد، اما ناراحتی برخی بیشتر شد؛ شاید مشکل تروریسم نیست، بلکه عناصر نفوذی است.
واقعیت این است که ضعیفبودن واکنش را بهعنوان خردمندی و اقدام قوی را بهعنوان اشتباه معرفی کردن، به یک عادت قدیمی تبدیل شده است.
کسانی که به هر اقدام دفاعی ایراد میگیرند، هرگز جایگزینی ارائه نمیدهند، جز توصیه به صبر بیشتر و پذیرش قربانیان بیشتر.