مرد ارزگانی که ۵۸ فرزند دارد

داشتن این شمار از فرزندان به مسئولیتی سنگین و دشوار برای او تبدیل شده است.

کودکان خردسالش با دشواری شب و روز را می‌گذرانند و تمام تلاش پدر خانواده پیدا کردن نان برای فرزندانش است.

در این خانواده و در چنین شرایط دشوار، چهار زن نیز سال‌ها بارداری، زایمان و پرورش کودکان را تجربه کرده‌اند.

محمد صادق در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی می‌گوید که هر چهار همسرش در سنین پایین با او ازدواج کرده‌اند و سن آنان هنگام ازدواج بین ۱۳ تا ۱۶ سال بوده است.

محمد صادق می‌گوید که حتی نام تمام فرزندانش را نمی‌تواند همواره به یاد داشته باشد و هر شب آن‌ها را می‌شمارد.

محمد صادق و همسرانش در طول سال ها ۱۴فرزند شان را هم از دست داده اند.

ازدواج و بارداری در سنین پایین می‌تواند خطرهای صحی برای مادر و نوزاد به همراه داشته باشد. بارداری‌های پی‌درپی نیز می‌تواند سلامت مادران را با خطرهای بیشتری روبه‌رو کند.

افغانستان از جمله کشورهایی است که میزان مرگ‌ومیر مادران در هنگام بارداری و زایمان در آن همچنان بالا است و دسترسی محدود به خدمات صحی، به‌ویژه در مناطق دوردست، از چالش‌های مهم در این زمینه به شمار می‌رود.

همچنین فقر از چالش‌های اصلی در این کشور است.

در زمستان، اعضای خانواده در اتاق‌ها و در تابستان در حویلی، کنار یکدیگر غذا می‌خورند.

اما امکانات زندگی شان بسیار محدود است.

محلی که برای حمام استفاده می‌شود، برای شستن لباس‌ها و ظروف و حتی به عنوان تشناب نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

هنگام خواب، گاهی یک کمپل نازک میان شش یا هفت نفر تقسیم می‌شود و توشک‌های ساده، تمام امکانات خواب اعضای خانواده محمد صادق است.

اتاق‌های این خانواده کلکین و دروازه ندارند و تنها پرده‌های نازک جای دروازه را گرفته‌اند. برای روشن کردن آتش، از کاغذ استفاده می‌کنند.

با این حال محمد صادق که خودش سواد نوشتن و خواندن ندارد می‌گوید تلاش کرده است فرزندانش را به مکتب بفرستد، اما تأمین هزینه‌ آموزش آنها نیز برایش دشوار است.

او در یک موترفروشی کار می‌کند و می‌گوید در صورت فروش یک موتر، تنها هزار افغانی نصیبش می‌شود.

فرزندان محمد صادق نیز برای تأمین مخارج خانواده کار می‌کنند. شماری از آنان کاغذ و پلاستیک جمع می‌کنند تا از آن برای سوخت استفاده شود. اما نیازهای این خانواده بسیار بیشتر از درآمدشان است.

محمد صادق از دولت، مؤسسات و تاجران می‌خواهد که به او در تأمین نیازهای خانواده‌اش کمک کنند.

او می‌گوید که تنها دو آرزو دارد: «یکی این‌که فرزندانم درس بخوانند و عالم شوند؛ و دیگر این‌که شکم‌شان سیر باشد.»

ببینید: شاخص جهانی تروریسم ۲۰۲۶: پیامدهای تروریسم فرامرزی در پاکستان