اسلامآباد، دی ۱۴۰۴ — دولت پاکستان اعلام کرده است که بیش از چهار دهه میزبان میلیونها شهروند افغان بوده که به دلیل جنگ، اشغال خارجی و بیثباتی طولانیمدت کشورشان مجبور به مهاجرت شدند. این میزبانی در شرایطی ادامه یافت که پاکستان خود با تروریزم، فشارهای اقتصادی و بحرانهای انسانی روبهرو بود و جامعهٔ جهانی سهم اندکی در این بار سنگین داشت.
مقامهای پاکستانی توضیح دادهاند که تمامی کارتهای ثبتنام و کارتهای شهروندی افغانها منقضی شده و تمدیدهای مکرر در سالهای گذشته صرفاً بر اساس ملاحظات انسانی انجام شده است. پاکستان عضو کنوانسیون ۱۹۵۱ پناهندگان نیست، اما با حسن نیت اجازه داد افغانها بهطور قانونی در کشور باقی بمانند. این تمدیدها امتیاز قانونی نبوده بلکه اقدامات بشردوستانهٔ اختیاری محسوب میشدند.
به گفتهٔ مقامها، شرایطی که موج بزرگ مهاجرت افغانها را توجیه میکرد تغییر کرده است. امروز یک حکومت واحد بر بیشتر خاک افغانستان تسلط دارد و کشور دیگر صحنهٔ جنگ گستردهٔ نظامی نیست. در چنین وضعیتی، بازگشت داوطلبانهٔ افغانها به وطن اقدامی منطقی، قانونی و اخلاقی دانسته میشود.
پاکستان تأکید کرده است که هیچ کشوری نمیتواند میلیونها مهاجر بیمدرک را برای همیشه در خاک خود نگه دارد. بازگشت باید بهعنوان بازگشت به وطن تلقی شود نه بهعنوان اخراج از محل پناهندگی دائمی. اسلامآباد گفته است که هدف هرگز مجازات نبوده بلکه بازگرداندن کنترل مهاجرت مطابق با معیارهای بینالمللی است.
مقامهای پاکستانی همچنین مسئولیت اصلی را متوجه طالبان و جامعهٔ جهانی دانستهاند. طالبان باید شهروندان خود را بپذیرند و ادغام کنند و اگر چالشهایی وجود دارد، سازمانهای بینالمللی باید با کمکهای توسعهای و معیشتی از افغانستان حمایت کنند. پاکستان تأکید کرده است که سخاوت نمیتواند بهعنوان تعهد دائمی تعبیر شود و راهحل پایدار تنها در بازگشت داوطلبانه، کمکهای بینالمللی و تقسیم عادلانهٔ بار مسئولیت نهفته است.